ถูกต้อง!!!!! การเรียนที่ Alliance Française นั่นเอง

หลายคนอาจสงสัยว่า ทำไม "ฉัน" ผู้ซึ่งเรียนจบเอกภาษาฝรั่งเศส จากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ยังต้องไปนั่งเรียนอะไรที่ Alliance Française อีก ทั้ง ๆ ที่ก็เรียนมามากจนพอจะใช้ภาษาหากินในชีวิตประจำวันได้แล้ว

คำตอบง่าย ๆ ใครก็เป็น คนที่เรียนภาษาหน่ะ ฟังไว้ดี ๆ นะ ก็เพราะว่ามัน "ลืม" นะสิ จริงไม่จริง? พนันกันได้เลย ใครที่เรียนภาษา (ยกเว้นกรณีของภาษาไทยและคนที่ใช้ภาษานั้นเป็นภาษาแม่นะ) แล้วไม่ได้ใช้ภาษานั้น ๆ อย่างสม่ำเสมอ มันพูดได้ไม่คล่องเหมือนตอนเรียนหรอก เพราะมันจะค่อย ๆ เลือน ๆ ไป ตามลำดับจากที่ได้เรียนรู้ล่าสุด ไปยังที่ได้เรียนรู้มาแรกสุด (ตามทฤษฏีการสูญภาษา)

ก็จริงอยู่ที่ฉัีนยังได้ฟัง ได้อ่านภาษาฝรั่งเศสอยู่เรื่อย ๆ แต่ทักษะเรื่องการพูดเนี่ยมันก็ไม่มีใครจะให้ฝึกด้วยเท่าไร การเขียนก็เช่นกัน ไอ้ครั้นจะให้นั่งพูดคนเดียวมันก็ใช่เรื่อง ไอ้การจะเขียนมันก็ต้องเขียนให้คนอ่าน (เหมือนที่ฉันนั่งเขียนอยู่เนี่ย ฉันแน่ในว่าคุณ ๆ ก็ต้องอ่านจริงมะ ไม่งั้นฉันจะเขียนไปทำไม) 

ภาษาหน่ะมันเป็นเครื่องมือในการสื่อสาร จะให้ครบระบบก็ต้องมี ผู้ส่งสาร ผู้รับสาร สาร สื่อ และการโต้ตอบระหว่างผู้ส่งสารและผู้รับสาร ถึงจะนับเป็นการสื่อสารที่ดี

ดังนั้นเพื่อหาองค์ประกอบที่ขาดหายไป (นั่นคือผู้รับสาร และการโต้ตอบ) ฉันก็เลยตัดสินใจไปสมัครเรียนที่ Alliance เนี่ยแหละ เสียตังค์หน่อย แต่็ก็เอาวะ อย่างน้อยก็ไม่ลืมอะไรที่ร่ำเรียนมาด้วยความยากลำบาก แต่สามารถหายไปได้ง่าย ๆ

เมื่อวานเป็นวันเรียนวันแรก ในใจฉันก็นึกว่าคนที่จะมานั่งเรียนด้วยส่วนใหญ่จะเป็นคนรุ่น ๆ เดียวกัน พอเข้าห้องไปปั๊ป นี่ฉันหลงยุคหรือเปล่า ในห้องมีแต่ลุงป้าน้าอา ซึ่งอายุห่างจากฉันสิบปีขึ้นไปทั้งนั้น แต่ก็เอาเถอะ การเรียนมันไม่มีอายุจำกัด คนเราอยากจะเรียนเมื่อไรก็ได้ (แต่ถ้าได้คนอายุใกล้กันเป็นเพื่อนร่วมห้องสักหน่อยก็จะดี ยังไงก็เอาเถอะลองเรียนรวมกับผู้ใหญ่ดูบ้างจะเสียหายอันใด เพราะทุกคนก็ไม่ได้หน้าตาดุดัน ทุกคนล้วนดูใจดี และเป็นมิตร บางคนหน้าคล้ายอาจารย์ที่มหาลัยเหอะ ไม่รู้ว่าเป็นพี่น้องกันหรือเปล่า)

การเรียนวันแรกไม่ได้มีอะไรมากมายเลย ก็แค่นั่งถอดเนื้อเพลง แล้วก็พูดกันเล็กน้อยเรื่องค่านิยม ซึ่งก็ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรมาก แค่แลกเปลี่ยนความคิดเท่านั้นเอง ดูไปดูมาแล้วท่าทางจะไม่ได้เรียนอะไรเพิ่มเติมมากมายในแง่ของภาษา เพราะเนื้อหาส่วนใหญ่ก็เรียนไปหมดแล้ว T-T ที่เหลือก็คงแค่ใช้ให้มันคล่องเท่านั้นแหล่ะ (ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่ฉันต้องการ แต่ถ้ามันได้อะไรมากกว่านั้นก็ดี จริงมะ เสียตังค์มาเรียนนี่หว่า)

แต่ขอบอกจริง ๆ นะว่านั่งเรียนแบบนี้แล้ว มันก็ไม่เหมือนตอนเรียนในโรงเรียน หรือมหาลัย ความรู้สึกมันคนละเรื่องกันเลย

"การกลับสู่ห้องเรียน" ที่อยากให้เป็น คงจะไม่มีอีกแล้ว มันก็เป็นแค่คำใช้ปลอบใจคนที่ยังคงอยากเรียนไปเรื่อย ๆ เท่านั้นล่ะ  T-T จริงมะ??